♥ ทฤษฎีม้านั่งยาว

Posted: สิงหาคม 6, 2009 in song @ poem

 

สวนสาธารณะทุกสวนในเมืองเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย

นอกจากประชากรต้นไม้ใหญ่น้อยจะหนาแน่นแล้ว

ยังมีประชากรม้านั่งยาวตั้งรกรากอยู่ตามจุดต่างๆทั่วไปหมด

คนประดิษฐ์ม้านั่งยาวตัวแรกของโลกเขาต้องมีเหตุผลพิเศษ

ในการสร้างเนื้อที่ของเก้าอี้ให้ยาวออกไป

อย่างน้อยทฤษฎีเบื้องต้นของการประดิษฐ์ม้านั่งยาว

ก็คงไม่สร้างไว้สำหรับนั่งคนเดียว

หากใครมีโอกาสเข้าไปในเมืองตอนเช้า เมื่อผ่านส่วนสาธารณะ

มักจะได้เห็นภาพมนุษย์ทำงานแต่งกายภูมิฐาน

เดินทะลุผ่านสวนสาธารณะไปทำงานเหมือนมดเดินตามติดกันไปเป็นทาง

ช่วงเวลาเร่งอย่างนี้ ไม่มีใครสนใจหยุดนั่งพักที่ม้านั่งยาว

หรือแม้แต่แหงนหน้ามองต้นไม้เขียวๆข้างบน

ถ้าม้านั่งยาวพูดได้ มันคงเล่าเรื่องราว ภาระหน้าที่

และประสบการณ์ที่มันพบเจอมาเป็นฉากๆ

ม้านั่งยาวตัวเดียวกันนี้อาจเคยเป็นพยานรักให้คู่หนุ่มสาวที่มาขอแต่งงานกัน

ในขณะที่อีกช่วงเวลาหนึ่งก็อาจมีอีกคู่มาทำสัญญาแยกทางกัน

ม้านั่งยาวอาจมีบาดแผลหรือรอยสักตามตัวแบบจำใจ

ทั้งที่มันไม่มีแนวโน้มอยากเป็นพั้งค์เลยสักนิด

หรือบางทีก็มีศิลปินมาสร้างงานภาพนูนเป็นรอยหมากฝรั่งฝากรักไว้

คิดดูแล้ว เกิดมาเป็นม้านั่งยาวก็ลำบากอยู่เหมือนกัน

หากจะเปรียบม้านั่งยาวเหมือนคน คงเป็นผู้มีอุเบกขา

หรือนิ่งเฉยต่อผัสสะภายนอกที่มากระทบได้พอสมควรทีเดียว

ไม่มีการบันทึกในประวัติศาสตร์ว่าใครประดิษฐ์ม้านั่งยาวตัวแรกของโลก

แต่ลูกหลานม้านั่งยาวที่กระจายตัวอยู่ทุกที่ในทุกประเทศของโลก

ล้วนมีภาระกิจเดียวกัน

ทุกครั้งที่เดินผ่านม้านั่งยาวในสวนสาธารณะหรือไม่ว่าที่ไหน

รูปทรงของมันบอกกับเราทุกคนว่า

ควรหาใครสักคนมาพิสูจน์ทฤษฎีม้านั่งยาวให้เห็นจริง

..ว่าม้านั่งยาวไม่ได้เกิดมาเพื่อมีไว้สำหรับนั่งคนเดียว..

(สิริพันธุ์ สุนทรวิจิตร/หนังสือ secret)

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s